قفس ته كــــه مــــې واچــــوې بېباكه به درووځم

نــــاله به شـــم د خپل زړګي له چاكه به درووځم

د ســــترګو سياه مستې كه دې نور لږ لېونى كړم

له هـــــوشه به روپوش شم له ادراكه به درووځم

هغــــه وعده دې هېره شوه كه څنګه چې ويل دې

خــــوله بــــه د حيا شمـــه او پاكــــه به درووځم

كه ستا دعشق په لاره كې مې خاورې شول هډونه

انګــــور به شـــــم باده به شـم له تاكه به درووځم

ريدى به شمــــه داغ په زړه او سور كفن په غاړه

كــــه زمـــا بهاره راغلې نو له خاكه بـه درووځم

سپرلى به شم هرپل كه ږدې په غره او كه په سمه

ګــــلان به درنـــه ګـــرځوم بېــــواكه به درووځم

ليږونكئ

محمدعلي عمري

سهيلي پښتونخوا مسلم باغ