عقيده

سترګو يې څه نه ليدل مګر دخداي كتاب يې ترڅنګ وو او مسجد ته راغلئ

ده هغه اسماني كتاب په تاخچه كې كيښوداو پر لمانځه ودريده

كله چي له عبادت نه فارغ شو او له مسجد نه روانيده

هغه كتاب پاتې شو او يو بل كتاب لاس ته ورغلئ

دئ ړوند وو كتاب يې نه ليده او په كتاب نه پوهيده مګر ډير ټينګ يې په غيږكي نيولئ وو ده ته دانه وه معلومه چې په كتاب كي څه دي او دچا كتاب دئ له ده سره ټينګه عقيده وه مګر پوهه او بينايي ورسره نه وه

او دخداي دپاره دغه كتاب ښكلاوه او لكه تعويذله ځان سره يې ګرځاوه

ليكوال

فاتح

سكندر له ډيرقوت او ډيرولښكروسره ښار ته راغئ دښآر له خلګو سره يې څوځله زورور جنګونه وكړل

له دواړو خواوو نه ډيرخلګ ووژل شول

ډيري ويني تويي شوي ډيري ككرۍ تر پښو لاندي شوې

وروسته له ډيروجنګو هغه دمړو په سرونو پښي كيښودې

او دلوي فاتح په حيث ښار ته ننوت

دئ ډير په قهر وو ده غوښتل چي ښار لوټ كړي او قتل عام جوړكړي مګر دا كار ده ونه شو كړاي

ځكه په ښار كي يو پټ قوت موجود وو چي ده ورسره مقابله ونه شوه كولاي دئ چي ښار ته ننوت په يوه ډېره ښكلې پيغله يې سترګي ونښتې او په يوځل ليدو يي زړه بايلود

څوك چي بي زړه شي هغه بيا جنګ او جګړه نه شي كولاي

ځكه ده هم له خپل ټول قوت اوقدرت سره ځان دغې پيغلې ته وسپاره دغه لوي فاتح چې دعشق او ميني په پنجوكي ګير شو

بل راز شو او دخپلې معشوقې دخوښې له پاره يې دښار دخلګو خدمت ته ملا وتړله دغه وخت دا معلومه شوه

چې دئ فاتح نه وو فاتح بل څوك وو

دئ پدې نه پوهيده چې په ډيرزور او قوت خپل ځان يوه قوت او قدرت ته سپاري چې له سلطان او شهنشاه نه دخلګو خدمتګار جوړوي په رښتيا چي دعشق مقام ته رسيدل هم څه آسانه كار نه دئ او دښكلا په دربار كې پآدشاهي هم په تعظيم او احترام سر ټيټوي

هلته محمود داياز تابع دئ او سكندر هم په يوه نظر بل راز كيږي او قهر وغضب خپل ځاي مينې او محبت ته پريږدي

-------------------------------------------------------