شعر ٫ استادمحمدصديق پسرلي

دژوند مزلونه

دمجبورۍ په ستړيو پښو وهمه

دپاخه عمر داپوټلنه بيديا

چې مايوسۍ مې دزغم ساه وسوځي

يامې تيارې دنظر مخه نيسي

دخاطرو كېږدۍ ته يوسم پناه

خپلو همزولو سره ووينم ځان

دماشومتوب په بې خطرې كوڅه كې

هلته چې ډېر مقررات نه لري

داځاي بې ځايه قيودات نه لري

پريوه يوه لښته يويو پښه اړوو

دخوشحالۍ سفرته ځان اړوو

كله دنوي زلمي توب په بڼ كې

لكه وږمه دخيال غوټۍ تخنوم

هره يوه مو نن تر پرون ښكلي غواړو

سبا خو زښته زړه منلې غواړو

په وركشاف كي دتازه فكرونو

ځان ته جهان او ژوند ته ځان جوړوو

له شنه آسمانه مو دلوبو ميدان

اوله دې مځكې مو آسمان جوړوو

دمجبورۍ په ستړيو پښو رانغاړم

په وركو لارو دژوندون مزلونه

چي ځان ته ګورم٫ لكه پاتې پلونه

نيم په پرون كې پاته شوي يم زه

اونيم حواس مې تر سبا راګرځي

په نن كي يمه خو دنن نه شومه

يوه ادعايم ٫ يوجرس دكاروان

دژوندون غاړې ته لوېدلي يمه

يوڅو مغشوشې خاطرې دځوانۍ

او څو سپېرې انديښنې ځي راسره

لكه پوټي بې لټولي يمه

يالكه ښاخ دكومي وچې ونې

دزمان سيل ورسره وړي يمه

وړي مي خونه پوهېږم چيرته مې وړي

لكه خپل سيوري ناخبر له حاله

ځم له پرونه دسبا په لوري

ليږونكي

محمدعلي عمري

سهيلي پښتونخوا مسلم باغ

چي په درست كلي كي جانان نه لري
هغه پر زړه باندي ارمان نه لري

له تورو سپينو نه په ډډه ګرځي
ځكه خو داسړي ياران نه لري

نور نعمتونه خداي بي شميره وركړل
په خپل كاله كي ماشومان نه لري

په خوله دعوا دمسلمان كوي خو
زړه كي يوه ذره ايمان نه لري

اوښكي دي تل ځي دكوچي له سترګو
له چا ګيله له چا خفګان نه لري

څلوريځه

ورڅرګندشي ځان هغه وخت لكه مړے

نابــــــــــــــــبره چي پرسم شي پوروړے

دې ميدان كښې دحساب او كتاب يويو

وي سپين سترګئ شرم خداي نه وي وركړے

په مينه

محمدعلي عمري

سهيلي پښتونخوا مسلم باغ